نگارستان

از دنیای دود گرفته، پناه بر زنانگیِ لطیفِ گوشواره‌های قلبیِ مرواریدی . داستان این گوشواره ها برمیگرده به اینکه  یه روزی در پیچ و خم جاده‌ی زندگی، یك جایی زدم بغل و به هم‌سفرِ راهم گفتم ببین.. یکی مون باید پیاده بشه، دیگه نمیشه دوتایی ادامه داد. بعد ولی هر دو پیاده شدیم! چند روز بعدش من رفتم  این گوشواره ها رو خریدم. به این نشونه که نگار، تو قلب سفید منی.🤍 عزیز ترین دختر دنیایی برام که نمی‌خوام از دوست داشتنت هیچ جوره کوتاه بیام. آره خلاصه، این گوشواره ها شد یه دوستت دارم از طرف خودم به خودم. حالا کاری ندارم که یکم بعد هر دو رفتیم سوار یه ماشین مشترک شدیم. ولی این گوشواره ها کماکان خیلی خیلی عزیزه برام و  نماد خودشفقت ورزی در روزهای سخت شده برام.