نگارستان

درسته که احساسات آدمی معتبره. همه یه روزایی پایین و بالا دارند و همیشه هم هندل کردن تمام حس و حال ها دست خود آدم نیست. اما یك وقت هایی این هم هست که ناشکریه اگه چند لحظه مکث نکنی و از زندگی بابت چیزهایی که داره بهت هدیه می‌کنه عمیقاً تشکر نکنی... مثل دور یك میز بودن با عزیزترین آدمهای زندگی ت... اینکه میتونی با یک ماکارونی چرب و چیل و کل کل و مجلس گرم کنی، روی لب های نارنجی شده شون(!) لبخند بنشونی.

 با مودی زیر ده درصد دارم اینها رو تایپ می‌کنم ولی خب خدا رو هم خیلی شاکرم... ایشالا دل همه خوش باشه به سر سفره با عزیزترین ها بودن...