نگارستان

اومدم شهر لیسانس. شهر ۱۸ تا ۲۲ سالگی! چیزی نگذشته اصلا هنوز. دقیقا دو سال میگذره فقط. تو این فاصله هم چند باری اومدم اینجا اما امروز فرصتِ این  بود که تنهایی قدم بزنم و تمامِ خاطره‌ها مرور بشه برام. چقدر دلم گرفت چون این بار استثنائا یاد خاطرات خوش نبودم فقط. یاد دلتنگی های دنباله دارم بودم. یاد غصه‌ها و تنهایی‌های اون دختری که بودم  در ۱۸ تا ۲۲ سالگی.. 

دخترک کوچکم، کاش می‌‌دونستی همه‌ی اون غصه‌ها میگذره....