نگارستان

یک خانومه رو تو اکسپلور دیدم با لباس عروس نشسته بود تو جیگرکی، غذا می‌خورد. شوهرش هم قربون صدقه ش می‌رفت که اصلا من عاشق اینم بیارم تو رو اینجا بهت کباب بدم. عروس هم تقریبا درشت هیکل بود و سخت مشغول جیگر بر بدن زدن، این وسطا  با لحن خیلی لوس و مثلا بچگونه‌ای حرف میزد. همه کامنتها این بود که اصلا تقصیر منه میام اینستا/ وقتی فکر می‌کنی کیوتی ولی کیومرثی/ تو گوگولی نیستی، قوقولی هستی./ برای ناز آوردن باید ناز هم بود و....  یعنی روی هم رفته حتی پنج‌تا کامنت مثبت نه تنها تو این پست که در کل پیج ندیدم.دروغ چرا، خیلی هم با کامنت ها خندیدم. چون منم از لحن خانومه چندشم میشه و یک هفته است تو اکسپلورمه با سناریوهای تکراری ش که یه چیزی میخوره و شوهرش قربون صدقه ش می‌ره. ( بله متاسفانه یک هفته ده روزیه که بنده مُشت مُشت وقت تو جوب می‌ریزم و خیلی اینستا گردی میکنم!) نکته چالش برانگیز اما این بود که از خانومه بدم میاد ولی شباهت هم حس میکردم و میدونستم که خودم برای نزدیکانم، همونقدر مسخره و لوسم.🙄🙄🙄 و نزدیکانم هم همون واکنش ها رو دارند که شوهر خانومه داره.😑 فقط من از صحنه‌هایی که چندش ناک میشم، تولید محتوا نمی‌کنم که فحش بخورم. ( البته که فحش رو همراه با ویو میخوره.)

ولی الان مسأله دیگری دارم.‌

چرا مردها از لوس بودن دختر ها و زن‌ها خوش شون میاد ؟

یعنی من یه نیازی می‌بینم در این بزرگوارها که‌ حتما هر از گاهی، لوس باشی، بچگونه حرف بزنی.

من بارها امتحان کردم اینو. یه چیزی از داداشم می‌خوام. اگه چونان طفل سه ساله پا بر زمین بکوبم ادای گریه کردن در بیارم، سه سوته حله و با خنده‌ی مهربونی میگه باشه الان انجام میدم. همون چیز رو خانوم واری بگم، وقعی نمی‌نهد!

دیگه در مورد مابقی مردان نزدیک هم همینه!

یعنی اصلا یک وقتهایی هست من خودم نمی‌خوام لوس باشم، ولی محض روی بزرگواران لوس میشم. ( برای دور و بری ها طبیعتاً البته، نه بقال و پقال‌)

واقعا سوالم از آقایان حاضر در جمعه!همه تون! چرا ؟؟