نگارستان

اگر عمری باشه و من هم به چهل سالگی برسم حتما با مرور بخشی از تجربه‌های این روزهام خواهم گفت: آه دخترکِ طفلکم. چقدر ساده بودی و مظلوم و تنها. و چقدر درونت ملتهب بود و ‌پرآشوب بودی و چقدر هیچکس نمی‌دونست حالت رو. هیچکس.