نگارستان

صدا کن مرا 

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه‌ی آن گیاه عجیبی است

 که در انتهای صمیمیت یك حزن می‌روید.

خدایا به خاطر صداها از تو ممنونم.

به خاطر تجربه‌ی انسانیِ «مهر» از تو ممنونم.

به خاطر صدای تمام آدمهایی که وقتی بهشون زنگ میزنم و گوشی رو برمیدارند، به یخ های غربت توی دلم، نور خورشید می‌تابه، از تو ممنونم.

به خاطر تمام صداشدن هام از تو ممنونم... به خاطر همه‌ی لحظاتِ نگار؟! شنیدن ها به خاطر تمام لحظاتِ جانِ نگار گفتن.