نگارستان

دیشب به پیشنهاد زر، فیلم Perfect Days رو دیدم. فیلم‌ دو ساعت بود ولی مجموع لحظاتی که بین شخصیت ها دیالوگ رد و بدل شد شاید به بیست دقیقه نیم ساعت هم نمی‌رسید.‌ سکوت بود و صدای آروم محیط‌. من چقدر دوستش داشتم ولی. عاشقش شدم. یك بار دیشب با داداشم دیدم و یك بار امروز صبح با مامانم. و باورتون میشه دلم می‌خواد الان که می‌خوام برم ناهار درست کنم برای خودم می‌خوام دوباره بذارمش تا از تلویزیون پخش بشه....  و چقدر بین خودم و اون مرد که کاراکتر اصلی بود شباهت دیدم. شاید بگید تو به این حرفی و پر سر و صدایی. بله ولی چیزهایی در مرام و مسلک و سبک زندگی و نوع نگاهش به زندگی بود که در من هم هست...