نگارستان

اون بازه زمانی‌ دی ماه که ارتباطات از این هم قطع‌تر بود من خیلی به این فکر میکردم که بالأخره که وصل میشه اونوقت چقدر از خانواده های داغ دیده خبر خواهیم شد. که همین شد واقعاً و کار خیلی هامون شد عکس و فیلم جان های  از دست رفته رو دیدن و  زار زار گریه کردن.. حالا که دوباره اینترنت بین المللی قطعه و اینستاگرامی در دسترس نیست همه‌ی اون خانواده ها از قبل هم تنها ترند. هم جای خالی عزیزی که از دست دادند، هم جنگ و این همه تنش و نمک روی زخم و بی سر و سامانی و هم جای خالی ماهایی که نیستیم که اگر چه از پشت گوشی، ولی اعلام کنیم که شریک داغ دلشون هستیم.

این روزها دو تا وبلاگ محبوب‌تر دارم. یکی وبلاگ هوپ یکی وبلاگ هالی:)) هوپ رو که می‌خونم به خودم میام می‌بینم دلم برای کلوچ یه ذره شده. بعد نکته اینجاست که طبیعتاً من کلوچ رو از نزدیک ندیدم و نچلوندم. اما خب دلم براش تنگ میشه. دوست دارم لبهامو ببرم زیر گلوش و قلقلک بدمش با ماچ و موچ تا برام بخنده. خوشحالم که رویای مادر شدن هوپ به واقعیت پیوسته. امید دارم که کلوچ خان طعم زندگی در صبح امید وطن رو خواهد چشید. 

ولی وقتی به رویای مادر شدن خودم فکر می‌کنم، ناامیدم:(

با اینکه کمتر دختری رو دور و برم دیدم که به اندازه ی من، عشق مادر شدن داشته باشه. اما ناامیدم که روزی روزگاری شرایط جوری باشه که من هم بتونم کلوچه‌‌ یا کلوچه‌های شیرین خودم رو داشته باشم.

دومین وبلاگ رو هم که گفتم؛ وبلاگ هالی. چرا؟ چون پس زمینه‌ی روایتش از این روزهای جنگی، یك خونه ی روشن و آرومه. نوشته هاش رو که می‌خونم، عطر کیك خونگی‌‌هایی که نمی‌دونم خودش می‌پزه یا همسرش به مشامم میرسه.

این مورد رو هم خیلی دوست داشتم من هم تجربه می‌کردم. زندگی کردن در خونه‌ای که حتی در جنگ، پنجره هاش رو به تجلی بازند. اینکه به جای اینکه قوری و استکان های چای‌ها مون رو میزهای کافه ها باشند، روی میز عسلی خونه‌ی قشنگ خودمون می‌بود.

خلاصه که اینطور....

در دور ترین فاصله از عید، سرور و شادی همگانی، در خفقان و خشم و تنش، احاطه شده در اضطراب های جمعی و شخصی،من نوروزی ترین روز زندگی م رو  امروز پشت سر گذاشتم . این چندمین نوروزیه که خواهم دید؟ بیست و چهارمی! سال اسب هم هست:)) من هم متولد سال اسبم. پس پیتکو پیتکو و پیش به سوی ۱۴۰۵؟!

این روزها گاهی می‌شینم زندگی م رو مرور می‌کنم و میگم وای چقدر خوب شد که قبل از بدبخت شدن مون با جنگ یک سری چیزها رو تجربه کردم. مثلاً وای چقدر خوب شد که دوران دانشجویی لیسانس و فوق لیسانس خوبی رو گذروندم، تونستم حضوری درس بخونم! ( چون همین جوری ش هم  هر سال دریغ از پارسال بود حالا دیگه ببین از این به بعد چی بشه و چی بمونه از آموزش حضوری و درست درمون)چقدر خوب شد که سفرهای خوب( البته که  داخلی) با خانواده رفتم. چه خوب که اون چند تا سفر مجردی دلچسب رو تجربه کردم.هر چند معادل یک ماه سخت کار کردنم می‌شد خرج سه روز سفر. چون همین جوری ش هم برای قشر متوسط جامعه که ماها هستیم سفر و تفریح و.. سخت بود دیگه چه برسه به حالا حالا ها که باید استراتژی های بقا پیشه کنیم. چه مالی و چه جانی. می‌شینم پیش خودم و انگشت شمار کنسرت هایی که رفتم رو مرور می‌کنم، تئاترهایی که تماشا کردم و..  حتی غذاهای ملل که در رستوران های مختلف، طعم شون رو چشیدم.

چون اگر این وضعیت دائمی و موندگار باشه، انگار باید با همه‌ی اون دلخوشی های کوچیک جدی جدی خداحافظی کرد.

اینها رو گفتم و این رو هم بگم که به آدمهایی که دو سه مرحله بعدتر از منو هم تونستند قبل جنگ سپری کنند هم غبطه می‌خورم. اونایی که تونستند به هر زحمتی خونه و زندگی تشکیل بدند، عشق رو قرص و محکم در آغوش بگیرند و... 

چیز دیگه‌‌ای که نگرانشم اینه که من در سال ۱۴۰۴, از کار در حیطه‌ای که پنج سال بهش مشغول بودم بیرون زدم. با این قصد که وارد حیطه ی تقریبا کاملا متفاوتی بشم.بعد هم مشغول تز ارشد بودم و کار نمی‌کردم چند ماهی. اینه که الان نگار هستم، یک بیکار!

نگرانی فعلی همین لحظه‌م، بیکاری نیست. بیکار موندنه! برای همین به اونهایی که شغلی دست و پا کردند برای خودشون قبل از این داستان‌ها هم غبطه می‌خورم. بعد به اطرافیانم نگاه میکنم و میبینم نه بابا، کشتیِ شغلی اکثر دور و بری هام به گِل نشسته توی این وضع.... فقط من نیستم.

من هم اخبار صدا سیما نگاه می‌کنم. هم خبرگزاری های داخلی مثل فارس و تسنیم و.. رو میخونم. هم شبکه های معاند(!) رو پیگیری می‌کنم. بله و روبیکا رو هم نگاه می‌اندازم و.. حتی از وحید آنلاین هم بهم خبر میرسه. 

اما قلب آبی هیچ کدوم از این کارها رو نمی‌کنه. روزهای اول خودش تونسته بود فیلترشکن بسازه و بعد هم به واسطه محل کارش دسترسی تا یه حدی داشت به نت بین الملل. از اونایی که هر گیگ، چند میلیونه. خلاصه به دیپ ریسرچ جمنای پرو پرابمت می‌داد که اخبار این روزها رو بی طرفانه بخون و تحلیل بده ازشون بهم. جمنای پرو هم شخم میزد همه رسانه ها رو و شسته رفته در چندین صفحه با جدول و نمودار و.. نظرش رو می‌گفت.

آخرین تحلیل رو یک هفته پیش برام فرستاد. این همه ناامیدی قلبی م، ناشی از اون تحلیل پر و پیمون و آینده‌ پژوهی اون تحلیله.

یه چیز دیگه هم که توی دلم هست که ازش بنویسم که اینه که گاهی توی این روزها حس خوبی به خودم ندارم. گوشه‌ی ذهنم این صدا رو می‌شنوم: بی‌طرف، بی شرف! بی شرف!!

اغلب روز و شب های بهمن ماه مشغول گریه کردن بودم. گریه میکردم و در پارت های استراحت بعد گریه، زبان میخوندم.گریه میکردم و بعد متمرکز میشدم روی نوشتن پایان نامه، گریه می‌کردم و بعد فاصله می‌گرفتم از اشک‌هام و غرق میشدم در عشق به خانواده و عزیزانم..

بهمن ماه خود خود یک آدم عزادار بودم و آیین های سوگواری رو تمام و کمال در خلوت خودم به جا می‌اوردم. چشم هام خاموش بودند و بی فروغ، اغلب تبخال داشتم از فرط گریه های زیادم، فکر میکردم من هم حتماً خواهم مُرد...

حالا اما حالم خوبه. با وجود توصیفات اول پست، ناامیدی و ترس عظیم توی دلم، حالم حال دی و بهمن نیست. ناامیدم ولی حالم، حال بهمن ماهم نیست. بهمن ماه وقتی بقیه میگفتند اتفاقا امسال باید نوروز رو به جا بیاریم و به آداب و رسومی که این جماعت دشمنش هستند پایبند باشیم من اینطوری بودم که من یکی که نمیتونم اصلاً، این قلب غمگین مگر اینکه فقط ادای پایبندی به آداب و رسوم رو در بیاره!

حالا توی این روزها برای اولین بار در زندگی‌‌م، دغدغه و ذوق  سفره هفت سین چیدن دارم...

و همزمان از اینکه هم وطنان مظلومم توی همین جنگ هم خیلی هاشون کشته شدند اما من دیگه مشغول سوگواری نیستم هم حس بدی دارم....

آره خلاصه.......

💙

 هیچ شباهتی به جمعیت پیاده روی کنندگان سوگوار(!) نداشتم.‌ برخلاف جهت حرکت افراد، دنبال جایی می‌گشتم که نون باگت تازه ازش بخرم و سس و قارچ...برای ساندویچ پیك نیك فردا. فردا چهارشنبه سوریه، اونی که فکر میکردم ممکنه بهم بپیونده هم خواهد پیوندید!!! میاد دنبالم که بعد از کمی دوباره گشتن توی این شهر، مرور کردن آنچه گذشت‌ها، جمع شدن کنار دوست هامون و ..   برگردیم دوباره به جنگ و خبر و تنش... میترسم...هوووف، خیلی می‌ترسم.

من توی این شهر، تکه های ارزشمندی از قلبم رو دارم.‌ حتی بچه های زیادی در این شهر، گل‌های خودم بودند.(معلم و مربی شون بودم.) صبح به مدیر سابقم که از همون اول بیش از هر چیزی دوست و همراه و مشوقم بود سر زدم علاوه بر مرکز قبلی چند ماهه که یک مدرسه ی دخترانه هم تأسیس کرده. ( عکس بالا سمت چپ، یکی از دیوارهای مدرسه ست) عصر هم به کافه‌ای تازه تأسیس شده ی دوست دیگری.... شب رو هم در خیابون های محبوب این شهر با اون دوستم که اینجا میزبانمه قدم زدیم و قدم زدیم و قدم زدیم و با یه ایرپاد مشترک گوش دادیم:

کاش تموم نشه سفر با تو، تا همیشه در به در با تو...

و اون تو، برای من دوستم بود و برای دوستم، من بودم.. 

دوستم، هم اتاقی م بود زمان لیسانس اما به واسطه ی شغلش همین جا موندگار شد. 

خب، صدای اذان میاد.. برم نماز بخونم...فی الواقع خودم رو مشغول نوشتن این پست کردم که بتونم بیدار بمونم.

امشب هم در شهرِ خاطره‌‌ها، قدم زدم و از ماهی گلی‌ها، بنفشه ها و سبزه ها عکس گرفتم و دنبالِ بهار گشتم...بله امشب نگار بودم در جست‌‌و جوی بهار.

پ‌ن:یک سری پست ها رو باید رمزدار بنویسم.‌ رمز رو براتون خواهم فرستاد.

برای فرار از جنگ و خبر و تنش، به شهرِ خاطره هام پناه اوردم. شهری که دوران لیسانسم در اون درس خوندم، کار کردم، بهترین دوستانم رو پیدا کردم و روشن ترین آدمهای زندگی م رو اینجا بود که شناختم و در نهایت هم در همین شهر بود که اولین پرتوهای یک نگاه عاشقانه، تابید به صورتم....یادش بخیر.. کافه تریای کنار دانشکده فنی، در حالی که سرم رو گذاشته بودم روی میز، به خودم اومدم دیدم داره نگاهم می‌کنه.‌ بهش گفتم چرا اینجوری خیره شدی بهم؟ گفت چون یه اتفاق‌هایی رو حس میکنم که داره توی قلبم رخ میده.... حالا n سال و n ماه از اون روز گرم گذشته، بدون او، توی این شهرم. شاید چند روز دیگه بهم بپیونده، شاید نه. آخر ساله و کارهای زیادی داره. و من، هر کجا که باشم، دور از خورشید پر فروغ چشم‌هاش سردمه و جای خالی‌ش آزارم میده.....