امشب از فضای کار باید برم خونه دایی اینا. با بی‌آرتی رفتم میدون شهدا که از میدان شهدا با مترو برم خونه دایی. قبل مترو یه همچین جوی بود:دی 

مدتیه دیگه خیلی کم پیش میاد چایی بگیرم از این چایی نذری ها. منتهی امشب گرفتم. به این بهانه که بیشتر تو اون فضا باشم! احساس عمیقاً در مشهد بودن و مشهد دوستی بهم دست داده بود:)) شهر من، من به تو می‌ اندیشم و از این صحبت ها!

یه حس نوستالژیکی داره این آهنگه: ای صفای قلب زارم هر چه دارم از تو دارم!!

سورپرایز با حضور بقیه منظورمه

این نگاه محترمانه و مودبانه، خیلی زیبا و ارزشمنده.

آقا متین بهت تبریک میگم.💚

«در هر ضربان قلب من، تو، طنین انداز می‌شوی، عبور میکنی، دوباره به من باز می‌گردی، و تا ابد، می‌مانی.»

• هالینا پوشویاتوسکا / برگردانِ مرجان وفایی

حدس میزنم این احساس درونی، ماحصل اتفاقات دی ماهه برام. این احساس تموم شدن همهههه چیز، تموم شدن زندگی...

انگار الآنم که هستیم، تو وقتِ اضافه‌ایم.

نمی‌دونم... واقعا حس های مبهم پیچیده‌ای دارم.

گاهی هم میگم نکنه من قراره بمیرم که اینقدر همه چیز در نظرم به شکل آخرین بار جلوه می‌کنه؟

خدایا خواهش می‌کنم من نمیرم.😭

البته چه می‌دونم.

شاید مردن هم خوب است.

 اما به اینکه دیگران دوستش داشته باشند، بهش توجه کنند، محبت کنند و... حسودی‌م میشه. اینجوری‌م که اون مال خودمه، عزیز خودمه، پاره تن خودمه، به شما چه؟ به سهم من دست نزنید.😐

در رندوم ترین موقعیت ها! 

مثلا امشب یه آقایی در همون فضای کار بهش گفت: مهندس چقدر رنگ و روت پریده. میزونی؟ حالت خوبه؟

حالا خودم دو دقیقه پیش با تریلی از روی صفحات مغزش گذشته بودم ها! 

ولی تو دلم اینجوری بودم که تو چرا بچه‌ی منو نوازش کلامی می‌کنی؟😬😬 

سر  قراری رفته بودیم که ما حواس مون به دور و بر نبود. ولی اگر دور و بر کسی حواسش به ما بود حتما پیش خودش گمان می‌کرد این دو نفر برای طلاقی، کاتی چیزی اومدند. واِلا چرا اینقدر صندلی‌های فاصله دار از هم انتخاب کردند؟ چرا دختره اینقدر دستمال سیاه می‌کنه؟ چرا به پسره نگاه نمی‌کنه؟ چرا پسره اینقدر گردن کج و شرمنده است؟ چرا به سفارش هاشون لب نمی‌زنن؟ 

آه که این چند روز با میزان اشکی که ریختم می‌تونستم یک دریاچه‌ی خشک شده رو احیاء کنم....

یک قاب‌هایی از واقعیتِ رابطه هم همینه. لحظاتِ عمیقِ رنجش، ناامیدی، تو در و دیوار خوردن، قطع بودن، ریکوئست فرستادن و اکسپت نشدن....

اوهوم...همیشه هم معشوق به کام نیست:)))

اومدم خونه دیدم تو کیفم پاستیل انداخته!

پاستیل بخورم یا خونِ دل عزیزم؟

«عزیزم من در تلاش بودم که با تو راجرزی پیش برم
اما تو پاولف و اسکینر درون من رو برافراشتی.🙏»

خب حالا ترجمه کنید پیام بنده رو:)))

گزارش جلسات گروه درمانی موسسه رو می‌نوشتم که یک لحظه نگاه کردم به روبروم،به زندگی‌م و به این فکر کردم که آخ جانِ تو رو بگردم زندگی.....☕

بعد این چالش رو در همچین محیط هایی ندارم فقط. 

بارها بوده وسط شهر بودم گفتم بذار برام از نمازخونه‌ی مترو استفاده کنم، اونا هم همینقدر کثیف و حال به هم بزن بودند.

حتی سرکار قبلی خودم هم همین بود. اگه میخواستی نماز بخونی، باید تو یک آشپزخونه‌ دو متری میخوندی!

یعنی خب حتما تقاضاش نیست اصلا واِلا توجه میشد..

خیلی جالبه. هر چقدر حکومت گند آیتم های مذهبی رو در آورده در مکانهای عمومی، مکانهای خصوصی تر اینگونه از هر گونه آیتم مرتبط با مسلمان جماعت، داره خالی میشه..

چی بگم. فعلا من به علت نماز نخوندن، خارش مغزی گرفته‌‌م.🙏

خودت می‌دونی عادت نیست، فقط دوست داشتنِ محضه...»

این دو تا جمله برام یعنی تهِ تهِ خواستن..

تهِ تهِ دچار بودن..

وقتی به صورت اونی که عزیز دلته نگاه می‌کنی

و به این فکر می‌کنی که من همین حالا در آغوشِ تو‌ام

ولی آیا میشه از این هم نزدیک تر شد؟

ای کاش میشد ..

ای کاش همون‌طور که در آغوشِ تو هستم،  کم کم ذوب می‌شدم، تموم میشدم، برای همیشه به تنِ تو می‌پیوستم....

آروم می‌گرفت قلبم از این همه تقلا، از این همه برای تو حریصانه تپیدن..

-راستش بهانه ی نوشتن این چند خط، مامانم بود.‌ مامانِ زیبا و مهربان و فریبام...ولی خب بعدش به سایر چهره های دلبستگی در زندگی‌م هم فکر کردم:))

رفتم تو گروه مبتلایان به کنسر پستان، سوال پرسیدم که بعد از اولین جلسه شیمی درمانی، برای مشکل تهوع، چی بخوریم خوبه؟ هر کسی تجربه‌ای رو باهام به اشتراک گذاشت. طبیعتاً سوال رو برای آنتی پرسیده بودم. یک نفر اومد پیوی‌م و اینها رو گفت، گمان کرده بود که خودم شیمی درمانی رو تازه شروع کرده‌م.

پیامش، مهربانی ش، قوت قلب دادنش، دلسوزی‌ش، قلبم رو لمس کرد...

امشب رو می‌خوام با خودم باشم. می‌دونم که ایشون هم خوشحال نیست‌. با عدم خوشحالی ش، بمونه. چطور من ناراحتم؟

نمی‌دونم مدل درستیه یا نه. من اونقدر از غمِ این آدم ناراحت میشم که حتی وقتی خودش منو ناراحت کرده و بعد آثار ندامت و غصه دار شدن رو در وجودش به خاطر کارش میبینم، زود دلم میسوزه و نرم میشم.

این بار می‌خوام بذارم با رنجِ ناشی از رنجور کردن یار و نگارش، تنها بمونه..

باشد که بماند مهجور زِ من، بیچاره و رنجور زِ من...

شب زیبا و شادی بود و بسیار رقصیدم. بسیار که میگم یعنی بسیارها.. در این حد که دو و نیم شب بعد از باغسرا، در خونه‌ی پدر شوهر عروس، من آنچنان هنوز از این سو بدان سو، می‌پریدم که دوستم می‌گفت نگار الان فکر میکنند آب شنگولی خوردی. خیر آب شنگولی نخورده بودم. به این دلیل که در تایم های بسیار مختلط، خانوم وار در گوشه‌ی دوری نشسته بودم، قر تو کمرم گیر کرده بود.

عروس دوماد هم انگار کلا عروسی رو برای دوست هاشون گرفته بودند، دیجی کلا اینجوری بود که مهمانان عزیز توجه داشته باشید این رقص فقط برای دوست‌‌های عروس... دوستان توجه داشته باشید تایم عکاسی دوستان با عروس دوماده.. دوستان عروس دوماد، برای رقص کاپلی تشریف بیارن روی سن و.... ( خیلی خانوم وار، برای تانگوی بزرگواران، دست میزدم ولی احساس عَذَب اوقلویی داشتم.)

ولی چقدر اگه حتی یکم حساس باشی، شرکت در عروسی های الان سخته..🌚😢 

یعنی در پروسه انتخاب لباس و.. که پدرم در اومد.‌ در اینکه تو خود عروسی هم همه مرزهام دریده نشه هم پدرم در اومد.. نمی‌دونم چقدر موفق شدم دیگه..

اومدم شهر لیسانس. شهر ۱۸ تا ۲۲ سالگی! چیزی نگذشته اصلا هنوز. دقیقا دو سال میگذره فقط. تو این فاصله هم چند باری اومدم اینجا اما امروز فرصتِ این  بود که تنهایی قدم بزنم و تمامِ خاطره‌ها مرور بشه برام. چقدر دلم گرفت چون این بار استثنائا یاد خاطرات خوش نبودم فقط. یاد دلتنگی های دنباله دارم بودم. یاد غصه‌ها و تنهایی‌های اون دختری که بودم  در ۱۸ تا ۲۲ سالگی.. 

دخترک کوچکم، کاش می‌‌دونستی همه‌ی اون غصه‌ها میگذره....

صبحانه با یکی از خوبهای بلاگیکس. که البته ثمره‌ی دوران بلاگفاست برام.‌ این دوست، چه کسی است؟ ۲۰ نمره.

راهنمایی: دارم برمی‌گردم خونه و داخل کیفم، بوی بهار نارنج میده:)))

خب دل تون نخواد، یک دوست تراپی جانانه کردم:))))❤️

دوستم که هم‌اتاقی سابقم هم هست دیشب تو کانالم کامنت گذاشته بود دلم برات تنگ شده. منم گفتم خب با فلانی بیاید خونه مون به صرف لازانیای نگار پز!

دوستان دیگر اون کامنت و ریپلای من رو دیدند و این بزرگواران هم خودشون رو دعوت کردند. 🙄 حقیقتا یکم موندم توی رودروایسی!

حالا اون کیه که تا حالا لازانیا نپخته کلاً؟

من، منِ کله گنده!

هعی، وبلاگ خانم فوریه هم که غروب کرده حالا من از کی رسپی بگیرم؟

لازانیای قابلمه‌ای!

چون به علت اسباب کشی، تستر جمع است!

 شب‌ها که همه خونه‌ایم، همه‌ش تو بغلِ همدیگه‌ایم. من گاهی حس میکنم خطوط دست‌ و پای پدر و مادرم رو حفظم از بس که می‌بوسم و نوازش می‌کنمشون... برام این نعمت، عادی و تکراری شدنی نیست .

چقدر من عدد چهار رو دوست دارم.....تا ابد این عدد عاشقانه است برام.. چون ما چهار نفریم.. و الهی ما چهار تا تا پیر شدن، بمونیم برای هم.. 

اگر از من بپرسند یکی بزرگ ترین‌ آرزوهات چیه؟ میگم کهنسالی پدر و مادرم رو ببینم... یعنی حالا حالاها سایه شون مستدام بمونه...

مامانم رو ببینم که یک مامانبزرگِ زیبا و فریباست.

بابام رو ببینم که نوه هاش از سر و کولش بالا می‌رن.

داداشم رو ببینم که مردی شده برای خودش.

روزی روزگاری که برادرزاده دار بشم و به زنداداشم بگم تو نمیدونی.. ولی شوهرت هنوز شونزده ساله ش بود که می‌گفت دوست دارم دختر دار بشم و دخترم هم شبیه عمه‌اش بشه:))))

آخ.. خدایا.. ما چهار تا رو زیاد نبین برای هم... خدایا این عدد رو در پناه خودت حفظ کن....

خدایا شفای عاجل ایران خانوم رو هم بذار در اولویت 🙏

اشاره به این آهنگ: 

امشب که دیدم خانوم فوریه رفت و اینقدر هم غمگین و دلشکسته رفت. اینجوری‌ام که « مرغ شب خوان که با دلم می‌خواند، رفت و این آشیانه خالی ماند.»

.

هیچی دیگه.. اینجا با شماها معنی داره‌‌! ماهایی که جنگ زده بودیم و اینجا شد پناهگاه مون.

بمونیم با هم صحبت کنیم. نرم نرم، آروم آروم. 

البته الان دیگه دیر شد.

بعد جدا از دیروز، گاهی میرم کامنت بذارم در وبلاگ دوستان! همین جوری خودم می‌ریزم به جای برگ‌هام، وقتی کامنت های قبلی رو‌ می‌خونم چون اونجاها دیگه کار از این حرفها گذاشته و داس و چکش پرت میشه.

خلاصه که حس بسیار بدی پیدا کرده‌‌م. فاخر سیه چشم هم که رفت...

هعی، برم چایی دم کنم  و زبان بخونم که خربزه، آب است!

.

فقط از برکات جنگ های درون بلاگیکسی دیروز، با وبلاگ ماهان آشنا شدم. اونقدر لذت بردم از تلاشگری و هدف‌مندی از این پسر. که نتونستم بر احساسات خواهرانه مادرانه‌ فائق بیام و « پسرِ قشنگممم!» خطابش کردم.

اصلا من متین و ماهان رو میبینم یاد داداش خودم می‌افتم، ذوق زده میشم.

درد و بلاتون بخوره تو سرِ حاشیه پردازان، پسرهای گلم:)))

 یک راهکار دیگه‌ای هم که گفت برای این قضیه این بود که بری به اطرافیانت، شریک عاطفی‌ت، دوست یا دوستان صمیمی‌ت، خانواده‌ت و... بگی که اونها چه تجربه‌ای از تعامل و ارتباط با تو دارند؟ نقاط قوت و نقاط ضعفت از منظر اونها چیه؟

من حتی از تصورش هم قلبم تند زد، استرس اومد سراغم.

موج موج حرفهای انتقادی‌ای که خواهم شنید از همه‌ی دیگرانِ نزدیکم، اومد تو سرم...

قطعا تعاریف مثبت هم وجود داره اما من داشتم به بازخوردها درباره نقاط ضعفم فکر می‌کردم.

یک به یک قیافه نزدیکانم جلو چشمم اومد.

تصور کردم که خب فلانی میگه خودخواهی! اون یکی میگه گیجی، گیج! اون یکی میگه خوب نمی‌شنوی آدم رو، یکی دیگه میگه زود از کوره در میری و....

فقط مختص درمانگرها هم نیست این تمرین ها...

به درد همه آدمها میخوره.

برند از اطرافیان شون بپرسند:

« تو منو چطور تجربه می‌کنی؟!

من برات چطوری‌ام؟

از سیاه و سفیدش بگو..»

شما وقتی به این موقعیت فکر میکنید

چه حسی براتون بالا میاد؟

و چه حدس هایی دارید؟

از اونجایی که همسایه بغلی ناهار ماکارونی گذاشته بودن و بوش تا این وبلاگ هم رسید، بنده دیدم نه ، مثل اینکه بایددد برخاست فلذا من هم دست به کار شدم برای شام:)) البته به این نیت که با رسپی ایشان بپزم، برخاستم ولی وقتی برخاستم دیدم عصاره بره😁 نداریم، فلذا مدل خودم پختم. البته که هر بار بسته به موجودی خونه، یه جور می‌پزم:دی

خلاصه که الان در حال دم کشیدنه همراه با ته دیگ سیب زمینی! 

اون تیکه های سبز هم لوبیاسبزه و جعفری!

 اومدم فضای کار از صبح زود. دور تا دورم آقایون فریلنسر، آراسته و مرتب و با دیسپلین نشستند پای لپتاپ.. همه پاها روی زمین، صاف! اونوقت من کفشامو در اوردم، یک پام جمع یک پام جلوم،  یه دستم رو پام یه دستم روی ماوس. انرژی زنانه 🙏🙏🙏از سیسی که دارم، فوران می‌کنه! خدایی یک دقیقه به خودم اومدم خودم خنده‌‌م گرفت و خودم خجالت کشیدم.😑

نگار جان ؟!

دیشب نمی‌دونم چه فعل و انفعالاتی در من رخ داد که دکمه‌‌ی آف عقل و شعور رو زدم و دهن رو باز کردم و یکی از اعضای خانواده را عمیقاً و قویاً رنجاندم. رفت توی خودش منم بدتر رفتم توی خودم. اینه که امروز اینجا هم مشغول کارم و هم ذهنم مشغولِ دلی که رنجانده‌ام. یک ساعت پیش یک پیام معذرت خواهی نوشتم! سین کرد و پاسخی نفرستاد. بعله:)) دیری است که دلدار پیامی نفرستاد! دلدار جونم، معذرت میخوام، شیطون پدسگ تو جلدم رفته بود. 

 عزیزم! من واقعا حالم ازت بهم می‌خوره:)))) تو یک دیکتاتور بی‌فایده‌ای! خیلی دوست دارم از تو مستقل بشم. خیلی! ولی تو یک آویزونِ چسبنده‌ای، منم همینطور!

دیشب یکی از دوستان قدیمی این آهنگ رو گذاشته بود در کانال تلگرامش. میدونستم خانمی در زندگی این دوست وجود داره که باعث شده به بهانه‌ای این ترانه رو بذاره. از تصورشون کنار هم، لبخند به لبم اومد. اگر چه که هر دو رفقای نادیده هستند. 

بله واقعاً درست می‌فرمایند که:

در میان این همه غوغا و شر

عشق یعنی کاهش رنج بشر

وقتی آهنگ رو پلی کردم، در راهِ کافه‌ی همیشگی بودیم. سرمو خم کردم به سمت شیشه، این آهنگ رو گوش دادم و به این فکر کردم چقدر خوبه مردی با وجود زنی احساس کنه:

کنارت دلم تنگ میشه برات

هراس نبودت رو از من بگیر

بذار بعضی وقتا کلافه‌ت کنم

بذار خیره شم تو چشمات، سیرِ سیر

من از روزگارم حالا راضی‌ام

هوامو تو داری، همین کافیه

تو تشویش دنیامو کم کنی

خزونم، بهاری! همین کافیه.

خدایی یکی مثل من که خیلی ساده پوشه و یه حساسیت هایی هم‌ داره که کوتاه نباشه، تنگ نباشه، پا دیده نشه و.. در این ماراتن زیبایی واقعا کم میاره!

چقدر هم آدمهای حد وسط مثل من کم شدند. 

امشب بیرون بودم. واقعا هرخانومی رو میدیدم میگفتم ای جانم چقدر شما قشنگی!

بعد احساس کردم خودم خیلی خیلی ساده‌ام.

نوچ، حقوق که بگیرم باید برم تو کار استایل سازیِ مجدد! 

تا تعبیر چه باشد.🙄

-وی آهی کشید و گفت اونقدر با ذوق این خوابِ بد رو تعریف میکنی که آدم نمیدونه به کدوم ساز تو برقصه! 

ردپای تاریخ

روایت آن سوی تاریخ؛

اتفاقات کمتر شنیده شده، شخصیت‌های فراموش‌شده و روایت‌های متفاوت.

از باستان تا جهان معاصر، با تکیه بر منابع و اسناد.

به قلم یک نوجوانِ علاقه‌مند به تاریخ.

این هم لینک کانالِ وی:

https://t.me/radtarikh

دَرِ گوشی: اگه علاقه مندید، خواهش مندم عضو بشید. بچه‌م، چایی ریخته، منتظره.!:))

هیچی دیگه گفت می‌خوام به محض اینکه  سوار ماشین شدم اعلام کنم این آرزو، دیگه آرزوی سابق نیست.🤣🤣 ( با لحن اوس موسی)

 اومدم خونه داداشم گفت چایی قهوه؟ گفتم هیچی. سه لیوان دوغ خوردم و لباس‌ها رو کندم و خوابیدم.

این وسط گوشی م هم البته زنگ خورد چند باری. 

خبر خوب اینکه عمل راحت گذشته و الان هم دردش کم و قابل تحمله.

ماستکتومی هم نکردند❤️❤️❤️😍😍😍

البته به احتمال زیاد.

میگه اینقدر باند پیچی و.. زیاده نمیدونم دقیقا چه کردند.

می‌دونم میگذره..

میدونم تهش ایشالا ختم به خیر میشه..

ولی باز هم دست خودم نیست از ته دلم میخواستم این درد به جون من بود و به جون عزیزم نه...

واقعا همراه ها گناه دارند..

و واقعا بعضی بهیارها خیلی نامردی میکنن.

نگرانم...

نکنه پروسه ی درمان ما از اون پروسه های سخت و طولانی باشه؟

خدایا نمیشه برای ما به سرعت برق و باد بگذره؟ به خیر هم بگذره؟ 

رمز؟ سه حرف اول اسم کانال تلگرام!

آباجی: خاله کوچیکه ش، سی و هفت ساله. صاحب دو فرزند. بسیار بسیار مهربان و خواستنی. آه.. کجا میرن آدما بعد مرگ واقعاً ؟:(((( چطور این همههههه زندگی، خاموش میشه؟

عجالتا خودمون دو تا رو عشق است:))))

پذیرش بیمارستان بهمون زنگ زد که شما خجسته ها کجا رفتید؟ زود برگردید.🤣🙏

با دوست صمیمی‌م، نسی، حرف زدم. یکم تخلیه شدم....

این همدلی رو از سطحِ تکنیک و اصول پایه‌ی ارتباط درمانی، فرا تر می‌بره و تبدیلش می‌کنه به کاری که لازمه ش پیمایش های عمیق و  فراوان درباره‌ی اینه که یک فرد با فلان بیماری جسمانی، داره جهان رو در ابعاد مختلف چطور تجربه می‌کنه.

دشوار و شیرین و چالش‌ناک و جذابه!:))

و منم اونجام که شاعر میگه:

برای توست اگر می‌خواهم با شوق فردا را

که می‌خواهم اگر صاحب شوم هر چیز زیبا را

واقعا شوق بزرگم‌ به زندگی همینه که از مرحله‌ی هی کسب دانش و کمک های اندک اندک، به مرحله‌ی حمایت های تخصصی و عمیق هم برسم...

به امید اون روز و روزگار.

زیباییِ این شعر زیبا هم تقدیم شما❤️:

برای توست می‌خواهم اگر با شوق فردا را

که می‌خواهم اگر صاحب شوم هرچیز زیبا را

به قدری من یقین دارم به وصل تو که حتی مرگ

ندارد قدرتش را که نخواهد پیش هم ما را

کدام آیینه از روزی که می آیی خبر دارد؟

کدام آینده از اندوه می‌خواهد رها ما را؟

نمی‌خواهم که از چیزی بجز تو با خبر باشم

تو می‌آیی و من می‌رانم از خود قاصدک ها را

دوباره می‌رسد روزی که برگردم به آغوشت

که تا امروز خودی گم نکرده راه دریا را

بیا با من سفر کن! در سفر راز عجیبی هست

که با هم، همسفر کرده پرستوهای تنها را

شعر از: رویا باقری

پ‌ن: حالا این پست رو نوشتم ولی فعلا دارم با یک مجموعه مرتبط با تعمیرات کامپیوترهای خودرو، همکاری می‌کنم.فلذا امروز رو با خوندن چیزهایی راجع به این موارد شروع کرده‌‌م: نقشه‌های پین‌آوت (Pinout)، راهنمای تعمیرات ایسیوهای زیمنس، بوش، ساژم و … خیلی مرتبطه با مشاوره‌‌ی توانبخشی. خیلی 🤣

به هر حال ایسیو ها هم به خدمات توانبخشی نیاز دارند.🙏

اگه می‌خوای سرت رو قطع نکنم، هفته‌ای دو بار تو جارو و جمع و جور کن!

اون شلوارکت رو هم چپه در نیار! 

دستات رو تو سینک ظرفشویی  نشور! دستهات رو با حوله خشک کن که هی چک چک آب از دستت نچکه کف زمین که لک بیفته.

یه املت درست می‌کنی، همه جا رو روغنی نکن!

اون گاز لامصب رو بعدش تمیز کن!

قهوه میخوری خب این ماگ هات رو جمع کن از رو میز، بگیر بشور!

اه، اینقدر رو مخ نباش!!!

.

هوووووف، همون برم سراغ کارهام. بلکه یکم پول در بیارم، بشوره ببره نفرت از خانه داری رو!

ولی الان مسأله دیگری دارم.‌

چرا مردها از لوس بودن دختر ها و زن‌ها خوش شون میاد ؟

یعنی من یه نیازی می‌بینم در این بزرگوارها که‌ حتما هر از گاهی، لوس باشی، بچگونه حرف بزنی.

من بارها امتحان کردم اینو. یه چیزی از داداشم می‌خوام. اگه چونان طفل سه ساله پا بر زمین بکوبم ادای گریه کردن در بیارم، سه سوته حله و با خنده‌ی مهربونی میگه باشه الان انجام میدم. همون چیز رو خانوم واری بگم، وقعی نمی‌نهد!

دیگه در مورد مابقی مردان نزدیک هم همینه!

یعنی اصلا یک وقتهایی هست من خودم نمی‌خوام لوس باشم، ولی محض روی بزرگواران لوس میشم. ( برای دور و بری ها طبیعتاً البته، نه بقال و پقال‌)

واقعا سوالم از آقایان حاضر در جمعه!همه تون! چرا ؟؟

آیا مسئله هم تمام شد؟ خیر! 

چون اگر دوباره اون موقعیت پیش بیاد که حتما و قطعا میاد من دفعات زیادی احتمالا دوباره همون رفتار رو دارم. 😪

خیلی باید برم بهش فکر کنم. یعنی فکر کنیم و دو تایی بررسی کنیم اگر من اون رفتار رو دارم، چرا و علتش چیه. و اگر ایشون اینقدر دلخور میشه، نقطه‌ی تشدید آزاردهندگی ماجرا براش چیه؟

این ببخشید گفتن امروز من، فقط محکم بستن زخم بود.

اما در همین نقطه، بابت همین ابرازگری‌ش، احساس های متفاوتی رو دارم تجربه می‌کنم. از اونجایی به ندرت از این مواجهه ها میده، احساس اضطراب هم دارم‌. اما از طرف دیگر، خوشحالم. خوشحالم که داریم برای گرفتن پاسخ های جدید، عمل های جدیدی رو تست کنیم. عمل جدید اون، ابراز احساس غیر مثبتش بود، عمل جدید من، موندن و شنیدن....

باشد که رستگار شویم....

الآن در انتهای چنین شبی اما غمگینم. غمی سنگین که همه فضای قلبم رو‌ پوشونده. برای عمه‌م، عزیزِ دلم، پاره‌‌ی تنم..

تمام روز غم‌ش رو پس زدم اما الان چشم‌هام خیسن.

رأی کمیسیون روی ماستکتومیه. پذیرش این موضوع براش سخته چون تصور ما این بود که با جراحی ساده‌تر، میشه کار رو در آورد. خیلی خیلی بابت این موضوع، ناراحته. میگه حس میکنم دارم کابوس می‌بینم... قلبم از غمِ قلبِ عزیز دلم غمگینه. عزیزِ رعنا و خوش اندامم که انگار جواهر تراش‌کاری شده است از فرط جذابیت و زیبایی..... 

هی تو گروهی که جدا از گروه های خانوادگی، مخصوص همین موضوع تشکیل دادیم چت می‌کنیم با هم... عمه و عمو یک سری سوالا ازم می‌پرسند.. بعد تو همون انبوه اندوه و استرس، امشب زنِ آنکل نوشت چقدر خوبه نگار رو‌ داریم، یه روانشناس کنار مون داریم... عمه م نوشت آره خیلی... من نمیتونم بدون نگار مدیریت کنم، حال مو نمی‌فهمم..‌ و منی که همش فکر میکردم و میکنم اصلا نمی‌دونم واکنش و همراهی درست چیه...

عزیز دل من، پاره ی تنم، کاش درد تو به جون من بود.. تو سالم بودی...

من تمام روزهای بعد این رو هم محکم می‌مونم برای تو... کاش میدونستم چه جوری باید کاهنده‌ی‌ غمت باشم....

عزیزدلم....

.

برای اینکه کمی از غم این چند خط رو بشوره و ببره 

این من و زندایی تبریزی فرداعلام، جیگرِ نگاره این زن:

 این مدل تصویر ساز هوش مصنوعی همه رو یه شکل درست می‌کنه، همه چشم درشت، همه دماغ عروسکی:)))

در اون لحظه داشتم به این فکر می‌کردم با این ترکیب مانتوی بلند و روسری و باحجاب بودن، چقدر خانوم شده‌ام! که همان لحظه بزرگواری که باهاش قرار داشتم، رسید و فرمود چقدر خانوم شدی، بهت نمیاد!

خانوم شدن بهم نمیاد خیلی هم عالی:دی

توضیح دادم که بابا از اینجا می‌خوام برم مراسم نذری پرون خب!

اگر چه من اغلب چیزهای بلند می‌پوشم یا شومیز دامن که اونم خیلی پوشیده است. فقط شال و روسری در دست باده غالباً.

خیلی بامزه است برام. یعنی همینطور رندوم که داره کارهاش رو می‌کنه، یادش میاد نگار، تنبلی پیشه کرده. بعد فکر می‌کنه خب چی کار کنم از این رخوت در بیاد؟

ضمنا چون جیمیلش روی لپتاپ من هم هست و یک سری اکانت های مشترک داریم، گاهی میره سر میزنه ببینه من کار جدیدی کردم یا نه؟ کارهای زیادی کرده باشم خوشحال میشه، کاری نکرده باشم اینجوریه که جایی بودی؟ بیرون بودی؟ لالا بودی؟ خوب کاری کردی، اصلا تو رو چه به کارهای زیاد؟ ولی خب من می‌دونم درونی حس دیگه ای داره.😅 خودش آدم خیلی فعالیه و منو هم می‌شناسه که با فعالیت بیشتر در نهایت خودم هم حس بهتر دارم، برای همین موتور من رو هم روشن میخواد.

درباره‌ی عنوان: نه همیشه، ولی گاهی هم خیلی خوبه که میشه در بعضی از روابط نزدیک، برگشت به نسخه‌ی کودکی... و اون دخترکِ لپ گلی روزهای دور رو دوباره زندگی کرد.

چرا نه همیشه؟ چون نمیشه زن بالغ درون و سایر ابعاد دیگر وجود رو نادیده گرفت و هوا برای نفس کشیدن شون نذاشت.

اما همین گاهی، واقعا زیباست.☘️

خدا جون، ممنون!:)))

لطفاً این یهویی‌ها رو بیشتر کن عزیزم.❤️ 

چون من جاسم! پول لازم!

کاش به وصال رسیده‌ها، قدرش رو بدونند، کیفش رو ببرند.   

داری از فکر من پر میشی نم نم.... فقط یادت نیاد ما دوریم از هم

نگو این آسمون که صاف صافه‌‌... بذار قلبت واست رویا ببافه

که رویا شعره میشه خوند و حظ کرد... همین رویا چقدر مارو عوض کرد

یک سری تعارف ها تیکه پاره شد که اصلا من نمی‌خوام ماه رو بیینم، من ماه رو کنار خودم دارم و از این صحبت ها. همه‌ی این‌ها با پس زمینه‌ی صدای مارتیک که میخوند: ماه در میاد که چی میشه؟ میخواد عزیز کی بشه؟ ماه در میاد چی کار کنه؟ باز آسمون رو تار کنه..

در نهایت هم امشب برای اولین بار ماه رو با تسلکوپ دیدیم🌕واقعاً الان می‌فهمم به یکی که خوشگله میگن مثل ماه میمونی، دقیقا از چی حرف میزنند.واقعاً قشنگ‌ بود، از قشنگ هم قشنگ‌تر. نمیشد چشم برداشت ازش. حس میکردم هوش مصنوعیه:دی

و خب احساس میکنم امشب ماه بعد از اینکه از اون بالا  تماشاچی تعارف تیکه پاره کردن های یاران مهربان نسبت به هم بود که تو ماهی و ماه چه فایده‌ای داره اصلا... اینجوری بود که : ما اینجا داریم زحمت می‌کشیما!!!

حالا شما میخوای نزد یار و نگار خویش، چاپلوسی کنی دیگه تو سر من که نزن، من ماهم، ماه!

بهش میگم من مطمئنم تویی که از این طوفان بیرون می‌زنی، آدمی خواهی بود که نسبت و نگاهش به بدنش، جهانِ بیرونی و درونی ش همه تغییر کرده. تغییرهای مثبت. مسیر خیلی بد و سختیه ولی خروجی ش آدمیه با عمق و رشد بیشتر.. 

کامنت هاتون رو براش فرستادم. گفت بابت این همه انرژی مثبت و مهربونی، احساساتی شده و چقدر حس خوبی گرفته.

😘

بعد هم اینکه چند نفرتون گفتید دور و بر کسی رو داشتید که بهبود یافته. کمی ممکن هست با جزییات بیشتر از مدت زمان درگیری ش، اینکه الان چند سال میگذره و.. بگید ؟❤️

مثل هر آدم دیگه‌ای درگیر پروسه های مختلفی در زندگی هست و حالا این توده‌ی کوچک هم اومده وسط همه ماجراها رو.

اما برمیایم از پس همه چی... 

دیشب که جواب بیوسپی رو دیدم و اون کلمه‌ی گرید دو . خیلی دست و پامو گم کردم. بعد که جوانب دیگر رو هم دیدم دیدم نه واقعاً شانس درمان خیلی خوبی داریم به امید خدا.....

توی این مسیری که در پیش داریم، احتمالاً نقش من در پرستاری و مراقبت، از بقیه پررنگ تر باشه.

امیدوارم خدا کمک مون کنه......

.

بچه‌ها خوندن کامنت هاتون خیلی دلگرمی بود. اینکه از بهبود یافته ها می‌گفتید..دوست داشتید جزییات بیشتری هم بگید.♥️ کلا اگر چیزی هست که بدونیم، بهتره.

با آنکل و آنتی، گروه هم‌اندیشی رو تشکیل دادیم. رفته رفته هم گروه مون داره یه کوچولو بزرگ میشه و اون عکس سه نفره اولی، عوض میشه و هی یکم دسته جمعی تر میشه.

ما خانواده عاشقی هستیم... امیدوارم همین عشق، نجات دهنده مون باشه.♥️

سرطان پستان.

کی؟ عمه‌ی جوان و مجردم. برای من خواهره. خود خود خواهر. 

چیکار کنم؟

فعلا گفته به کسی نگیم...

یکی از اعضای خانوادمه اون عزیز. فقط من می‌دونم این ماجرا رو و بقیه خبر ندارند. صبر کرده بود برگردم که بهم بگه.

هنگامه‌ی ترس نیست. زمان، زمانِ قوی بودنه..

بهش گفتم هر سناریویی که باشه من عاشقانه پیشتم. با هم می‌زنیم توی گوشش و از پسش برمیایم.

ذهنم رو اگر ول کنم، سمت تلخ‌ ترین سناریو ها می‌ره....

اگر جواب فردا عصر، اونی باشه که نمی‌خوایم باشه، طوفان به زندگی مون می‌زنه!

خدایا چی کار کنیم؟

خدایا من طاقت ندارم...

دیگه به نظرم اون تندیس بلورین وبلاگِ عاشقانه‌ی سال رو بدید برم من به نظرم. 

شوخی می‌کنم:))) 

غیرعاشقانگی هم خیلی خیلی داریم!

صبح، طبق معمول این چند روز، اشتها نداشتم. از میز پذیرایی که شامل چای و نسکافه و کیک هویج گردو بود فقط یک لیوان چای برای خودم ریختم و رفتم گوشه‌ای نشستم. تقریباً دور از بقیه، آبی با یک برش کیک و نسکافه که دستش بود اومد پیشم. گفت چرا کیک برنداشتی؟ گفتم میل ندارم. گفت تو که عاشق کیک هویج گردویی. گفتم نمی‌خوام امروز.  با چنگال تکه‌های کیک رو برش زد و هر یکی دو دقیقه، یه تیکه بهم داد. همونجا بلند شد و رفت یک برش دیگه هم آورد. گفتم نمی‌خورم که، کافیه. گفت نه آخه اینجوری من که میدم، از دست من میخوری.. بنابر این چنگال به دست، مکالمه رو باهام ادامه داد..

خیلی ساده و شاید لوس بود در ظاهر این کار، ولی برای من، خیلی تجربه عجیبی بود. 

میدونید .. من یک مادر بالقوه م.. مادری رو در معنای مراقبت کردن از آدمها، زندگی می‌کنم مدام. امروز با این پسر، احساس کردم که آها، انگار یکی هست که نیاز نباشه مامانش باشم، یکی هست که اون مواظب منه.. که می‌تونم ضعیف باشم همینقدر پیشش..‌ و همزمان  لذت ببرم از ضعف و آسیب پذیری م...

آره از پس این کار تقریباً بر اومدم و این حاصل سال‌ها تلاش همه‌ی عزیزانم بود......

اگه قول میدید بچه های خوبی باشید که بیام برگ های شما را هم بریزانم

عادت همیشه‌ی صبح هایی که وقتی بقیه خوابن، خونه رو ترک می‌کنم... چه مهمون باشم جایی، چه خونه‌ی مامان و بابام رو ترک کنم.  

هیچی حالا عکس رو گرفتم و دارم فکر میکنم چقدر این کمد مواد غذایی بیرونش، چرک و کثیفه.😂😭 چرا؟ اینجا خونه مجردی دوستم و همخونه‌ش هست. جفت شون صبح تا شب سرکارن. وقت نمی‌کنند خیلی برای جمع و جور کردن.

 دارم فکر میکنم کاش فرصت می‌شد یه بار که دوستم سرکار می‌بود، براش تمیزکاری می‌کردم.

کلا شاید اگه لپتاپم همراهم بود بیشتر می‌موندم پیشش. 

خیلی بهم چسبید. مثل یک لیوان چای خوش دم که به یک انسان خسته و تشنه بدند. این احساس که تلاشهام برای خوب بودن براش، دیده میشه...

.

«گفتم بدوم تا تو همه فاصله ها را

تا زودتر از واقعه گویم گله‌ها را، گله‌ها را، گله‌ها را 

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی

در من اثر سخت‌ترین، سخت‌ترین، سخت‌ترین زلزله‌ها را، زلزله‌ها را، زلزله‌ها را...»

این آهنگ رو خیلی دوست دارم.

« یکبار تو هم ای عشق من، از عقل میندیش

بگذار که دل حل بکند مسئله‌ها را.»

بخشی از وجود من هست که خیلی از « خانوم بودن» و مصادیق مهمان داری در خانوم بودن خوشش میاد:))
حالا هم با وجود اینکه مهمانم و میزبان های خیلی عزیزی هم دارم، باز هم خودم زنگ میزنم و بقیه رو جمع می‌کنم:دی
شام می‌پزم، خرید می‌کنم و...

پ‌ن: حتی سبزی فروشی های تر و تازه‌ی این شهر رو هم خیلی دوست دارم.☘️

پ‌ن۲: البته خب این رفتارها جنسیتی و خانومانه نیست. ولی خب حس من برای خودم اینه:))

 خدا جون صبحت بخیر، امروز کمکم کن نگارِ متمرکز تری از همیشه‌ رو زندگی کنم. مراقبم باش، یاری‌م بده. باهام مهربون و نرم باش و بخشنده..... رحمان و رحیمی ت رو جاری کن. سرعت پردازش مغزم رو در شنیدن و به خاطر سپردن و فهمیدن قوی کن، در کلامم، همراهم باش... 

عنوان: خطاب به خودم

از این بین، یک دوست متأهل چهل ساله داریم. یک آقای مذهبی، متشخص، امن و مهربان. آبی رو هم خیلی دوست داره. یک حس برادر گونه داره و ساپورتیو بهش خیلی. سه تا بچه داره. خانمش هم مثل خودش مذهبی و باوقار و محجبه  و اینها.

بعد که کارگاه تموم شد داشت به آبی می‌گفت بریم خونه ما. بعد اومده به من میگه نگار میدونم تو خونه دوستت هستیا. ولی ما هم خانوادگی در خدمتیم. بیا خونه ما زنونه مردونه ش می‌کنیما. بیا خانومم خیلی دوستت داره ها.

هزار درصد که من قبول نکردم و نمیرم هم اصلا و ابدا. ولی خیلی بامزه بود:دی

اگر عقد کرده بودیم، می‌رفتم البته.

وای چقدر خسته‌ام از نامحرم بودنمون.

عنوان: اسمِ آقای دوست

اونقدر احساسات غلیظی دارم. که دوست دارم دو رکعت نماز شکر اشک بارون بخونم...

هعی، میتونم برای همین هم دلگیر باشم ولی!!

بفرمایید این هم دانشگاه مذکور. البته فیلم برای اردیبهشت پارساله‌.

-پ‌ن: فقط اگه از مهاجرت ناامید بشم، یا به موندن امیدوار بشم، دکتری هم خواهم خواند!

استاد راهنمام ولی به جور خیلی مطمئنی حرف میزنه راجع به اینکه دکتری هم‌ دانشجوی خودش خواهم بود. 

یعنی  گاهی میگم خوش به حال هر کسی که کاری داره که کمترین ارتباط رو با نت داره.

الان مامانم بیاد بخونه اینو خواهد گفت خیلی پررویی نگار! حالا دو روزه برای من خانه‌دار شدی چقدر قیافه میای. یادت بیارم شلخته بازی‌های خودت رو؟؟

اون وقت،وقت چیه؟ وقت یک نگاه سیامک انصاری طورانه.

ولی جدی خیلی به این فکر میکنم چرا خونه بقیه تمیزه و خونه ی ما نه؟ یک دلیل بزرگش اینه که ما پارسال خونه‌ی به نسبت نوسازتر و بزرگ تر از اینجا رو فروختیم و پولش رو دادیم واحد بهتری از جهات مختلف پیش خرید کردیم. پروسه ساخت منزل بعدی ولی طولانی شد و این شد که یه جا رو اجاره کردیم. اینجا که اجاره کردیم یک واحد آپارتمان سی سال ساخته که هشتاد متره‌. این متراژ برای چهار تا آدم بزرگ و حجم وسایل ما کوچیکه واقعاً. و اینکه خود واحد هم نو نیست و هر چقدر هم تمیز کاری کنی، اون برق تمیزی مد نظر رو نمیزنه. دیوارها رنگش کهنه است، شیرآلات کهنه است و....

دلم خونه‌ی نو و تمیز می‌خواد.🙂‍↕️

خونه‌ی خودمون، سر همین کوچه است و کارگرها مشغول کارند. دلم میخواد براشون شربت ببرم بگم بساز که خوب میسازی.. فقط زودتر بساز...

هم وطنان عزیزم🙏 از همه‌ تون بدم میاد. از یک یک تون، با هر مدلی که فکر می‌کنید.😘

روم نمیشه بپرسم حالا جدی من اینقدر خوبم یا چی ؟

 مدام در تلاشم هر چیزی که به بیمارها رو توصیه میکنم خودم اول زندگی کنم .یکی از کارهایی از هم  که بهش مشغولم اینه که کنار کاردرمانگرِ مجموعه، بستر روانی و انگیزشی روتین های ورزشی رو براشون ایجاد کنم. اونوقت اونا با اون وضعیت های جسمانی سخت ، قدم برمیدارند برای سلامتی شون! بعد خودم اینجوری‌ام. اصلا خیلی خیلی بابت این ورزش نکردن از خودم ناراحتم.

حتما باید ورزش کنم. اینگونه نمی‌شود!!

اونایی که وقتی داری درس میخونی، میان سوخت رسانی میکنند رو خیلی دوست دارم.
مامانم، مادرجانم و زمانهایی که خوابگاه بودم، نازی!
و وقتی خونه عمو بودم، آنکل و زن آنکل!

امیدوارم همسر آینده‌م هم همین love language رو داشته باشه، خیلی ممنون !

اگه نداشت هم اشکال نداره. اون درس بخونه کار کنه خودم بدین گونه بهش عشق می‌ورزم! تازه ماچش هم میکنم:دی

تهرانِ عزیزم، من دلم خیلی برات تنگ شده. درسته امروز چک و چونه های فراوانی زدم که نیام. ولی حالا که اومدنی شدم لطفاً خصوصاً تا هفته بعد از گزند در امان باش که بتونم به سلامتی بیام پیشت. خیلی دوستت دارم ای شهری که اتفاق های شیرینی رو با تو تجربه کردم.... دلتنگتم.

🥹🙏

و این در حالیه که طبیعتِ عشق ، عجین شده با تصویر سازی راجع به آینده و وقتی آینده اونقدر اسیر آشوب حالِ حاضره، اگر رکن آینده گرفته بشه از رابطه‌‌ها  آدم‌ها امیدشون رو از دست میدند و اونی که امید نداره، زورِ پارو زدن هم نداره و همین میشه که برخورد می‌کنیم به صخره‌ها و قایق مون هم غرق میشه.

حالا درسته تهِ ویدیو رو جمع کردم و رفتم تو نقشِ یک زوج درمانگر و از هنر تاب‌آوری و کماکان پارو زدن صحبت کردم. درسته که ویدیو رو برای هم‌قایقی‌م فرستادم و اون بنده خدا هم غش و ضعف رفت و خودشو تیکه پاره کرد که واویلا تو چقدر زبانت خوب شده..

ولی من دارم به این دریایی که توشیم، فکر می‌کنم..... به قایقِ عزیزم که روزی انداختمش به آب چون باور داشتم پشت دریاها شهری است. 

ولی خب

چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید

چو کشتی‌ام دراندازد میان قُلْزُم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته‌تخته بشکافد

که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر‌، خورد آن آب دریا را

چنان دریای بی‌پایان‌، شود بی‌آب چون هامون...

پ‌ن: وا مصیبتا! چه‌ پست غمگینی شد!