کاش به وصال رسیده‌ها، قدرش رو بدونند، کیفش رو ببرند.   

داری از فکر من پر میشی نم نم.... فقط یادت نیاد ما دوریم از هم

نگو این آسمون که صاف صافه‌‌... بذار قلبت واست رویا ببافه

که رویا شعره میشه خوند و حظ کرد... همین رویا چقدر مارو عوض کرد

یک سری تعارف ها تیکه پاره شد که اصلا من نمی‌خوام ماه رو بیینم، من ماه رو کنار خودم دارم و از این صحبت ها. همه‌ی این‌ها با پس زمینه‌ی صدای مارتیک که میخوند: ماه در میاد که چی میشه؟ میخواد عزیز کی بشه؟ ماه در میاد چی کار کنه؟ باز آسمون رو تار کنه..

در نهایت هم امشب برای اولین بار ماه رو با تسلکوپ دیدیم🌕واقعاً الان می‌فهمم به یکی که خوشگله میگن مثل ماه میمونی، دقیقا از چی حرف میزنند.واقعاً قشنگ‌ بود، از قشنگ هم قشنگ‌تر. نمیشد چشم برداشت ازش. حس میکردم هوش مصنوعیه:دی

و خب احساس میکنم امشب ماه بعد از اینکه از اون بالا  تماشاچی تعارف تیکه پاره کردن های یاران مهربان نسبت به هم بود که تو ماهی و ماه چه فایده‌ای داره اصلا... اینجوری بود که : ما اینجا داریم زحمت می‌کشیما!!!

حالا شما میخوای نزد یار و نگار خویش، چاپلوسی کنی دیگه تو سر من که نزن، من ماهم، ماه!

بهش میگم من مطمئنم تویی که از این طوفان بیرون می‌زنی، آدمی خواهی بود که نسبت و نگاهش به بدنش، جهانِ بیرونی و درونی ش همه تغییر کرده. تغییرهای مثبت. مسیر خیلی بد و سختیه ولی خروجی ش آدمیه با عمق و رشد بیشتر.. 

کامنت هاتون رو براش فرستادم. گفت بابت این همه انرژی مثبت و مهربونی، احساساتی شده و چقدر حس خوبی گرفته.

😘

بعد هم اینکه چند نفرتون گفتید دور و بر کسی رو داشتید که بهبود یافته. کمی ممکن هست با جزییات بیشتر از مدت زمان درگیری ش، اینکه الان چند سال میگذره و.. بگید ؟❤️

مثل هر آدم دیگه‌ای درگیر پروسه های مختلفی در زندگی هست و حالا این توده‌ی کوچک هم اومده وسط همه ماجراها رو.

اما برمیایم از پس همه چی... 

دیشب که جواب بیوسپی رو دیدم و اون کلمه‌ی گرید دو . خیلی دست و پامو گم کردم. بعد که جوانب دیگر رو هم دیدم دیدم نه واقعاً شانس درمان خیلی خوبی داریم به امید خدا.....

توی این مسیری که در پیش داریم، احتمالاً نقش من در پرستاری و مراقبت، از بقیه پررنگ تر باشه.

امیدوارم خدا کمک مون کنه......

.

بچه‌ها خوندن کامنت هاتون خیلی دلگرمی بود. اینکه از بهبود یافته ها می‌گفتید..دوست داشتید جزییات بیشتری هم بگید.♥️ کلا اگر چیزی هست که بدونیم، بهتره.

با آنکل و آنتی، گروه هم‌اندیشی رو تشکیل دادیم. رفته رفته هم گروه مون داره یه کوچولو بزرگ میشه و اون عکس سه نفره اولی، عوض میشه و هی یکم دسته جمعی تر میشه.

ما خانواده عاشقی هستیم... امیدوارم همین عشق، نجات دهنده مون باشه.♥️

سرطان پستان.

کی؟ عمه‌ی جوان و مجردم. برای من خواهره. خود خود خواهر. 

چیکار کنم؟

فعلا گفته به کسی نگیم...

یکی از اعضای خانوادمه اون عزیز. فقط من می‌دونم این ماجرا رو و بقیه خبر ندارند. صبر کرده بود برگردم که بهم بگه.

هنگامه‌ی ترس نیست. زمان، زمانِ قوی بودنه..

بهش گفتم هر سناریویی که باشه من عاشقانه پیشتم. با هم می‌زنیم توی گوشش و از پسش برمیایم.

ذهنم رو اگر ول کنم، سمت تلخ‌ ترین سناریو ها می‌ره....

اگر جواب فردا عصر، اونی باشه که نمی‌خوایم باشه، طوفان به زندگی مون می‌زنه!

خدایا چی کار کنیم؟

خدایا من طاقت ندارم...

دیگه به نظرم اون تندیس بلورین وبلاگِ عاشقانه‌ی سال رو بدید برم من به نظرم. 

شوخی می‌کنم:))) 

غیرعاشقانگی هم خیلی خیلی داریم!

صبح، طبق معمول این چند روز، اشتها نداشتم. از میز پذیرایی که شامل چای و نسکافه و کیک هویج گردو بود فقط یک لیوان چای برای خودم ریختم و رفتم گوشه‌ای نشستم. تقریباً دور از بقیه، آبی با یک برش کیک و نسکافه که دستش بود اومد پیشم. گفت چرا کیک برنداشتی؟ گفتم میل ندارم. گفت تو که عاشق کیک هویج گردویی. گفتم نمی‌خوام امروز.  با چنگال تکه‌های کیک رو برش زد و هر یکی دو دقیقه، یه تیکه بهم داد. همونجا بلند شد و رفت یک برش دیگه هم آورد. گفتم نمی‌خورم که، کافیه. گفت نه آخه اینجوری من که میدم، از دست من میخوری.. بنابر این چنگال به دست، مکالمه رو باهام ادامه داد..

خیلی ساده و شاید لوس بود در ظاهر این کار، ولی برای من، خیلی تجربه عجیبی بود. 

میدونید .. من یک مادر بالقوه م.. مادری رو در معنای مراقبت کردن از آدمها، زندگی می‌کنم مدام. امروز با این پسر، احساس کردم که آها، انگار یکی هست که نیاز نباشه مامانش باشم، یکی هست که اون مواظب منه.. که می‌تونم ضعیف باشم همینقدر پیشش..‌ و همزمان  لذت ببرم از ضعف و آسیب پذیری م...